Sperweruil, Dwerguil en Zwarte Specht

In het najaar van 2013 werden er in het oosten van Nederland 2 behoorlijk zeldzame Uilen ontdekt; de Sperweruil en de Dwerguil. Interessant genoeg om een tripje er aan te wagen vanuit Benschop. Dat het zo’n bijzondere dag zou worden met nog een hele leuke bonus kon ik niet vermoeden.

Sperweruil

In november 2013 werd er langs het spoor in Zwolle een Sperweruil gemeld. In eerste instantie werd er door enkele lokale vogelaars gezocht maar werd de vogel niet terug gevonden. Echter toen het beestje 2 weken later opnieuw werd waargenomen sloeg dat als een bom in bij vogelend Nederland. Een soort die iedereen wel gezien “moet” hebben. Uiteindelijk heb ik in februari (mede door gebrek aan tijd) er pas voor gekozen om naar het beestje te gaan kijken.

Sperweruil- Surnia ulula

Northern Hawk Owl
Noord-Scandinavië
35-43cm lang, vleugels 69-82cm. Tekening als van een Sperwer (witte borst met zwarte bandering) met strenge blik. Opvallend lange straat. Voorkeur voor gemengde Naald/Berkenbossen met voorkeur voor berghellingen.
Tot 2013 nog maar 3 geaccepteerde gevallen in Nederland.
waarneming.nl, DutchAvifauna, ANWB vogelgids van Europa (3e druk)

Na een zorgvuldige planning was het op 6 februari zover dat ik samen met een collega richting Zwolle toog. De plek waar hij het meest werd gezien was een goed uitgangspunt. En al snel was de vogel hier dan ook gevonden.
Enkele Engelse vogelaars stonden daar al naar de vogel te kijken en we konden dan ook zo aanschuiven. En wat een prachtig beest is het. Behoorlijk tam, en zich totaal niets aantrekkend van alle toeschouwers. We hebben de vogel niet “in actie” gezien, maar dat mag de pret niet drukken.

Meer foto’s

Dwerguil

Na een klein uurtje de vogel te hebben bekeken besloten we richting Lettele te verkassen om daar de Dwerguil te gaan aanschouwen. Deze vogel werd daar half december door een vogelaar per toeval ontdekt. Hij vroeg zich af waarom de kleine vogels (Kuifmezen, Kruisbekken etc) zo gestressed waren. Dat was ie niet gewend. Uiteindelijk vond hij in de Dwerguil de oorzaak van de paniek. Zo blijkt maar weer dat ook het gedrag van andere vogels mooie soorten op kan leveren.

Eenmaal in Lettele aangekomen wisten we ook hier weer waar de vogel ongeveer moest zitten. Echter bij het betreden van het bos meende ik al een (mogeljk 2e) exemplaar te horen. Deze hebben we niet visueel gehad en het roepje was ook maar kort te horen. Achter in het bos aangekomen was het ook hier gelijk weer feest.

Dwerguil

Noord-Scandinavië, in toenemende aantallen in Duitsland
15-19cm lang, vleugels 32-39cm. Kleinste uilensoort van Europa. Zeer felle soort, jaagt ook op Lijsters. Voorkeur voor muizen en kleine vogels. Leeft in gemengd Naald/Berkenbos. Broed in holen in bomen.
In de periode 2000-2014 zijn er 8 geaccepteerde gevallen in Nederland.
waarneming.nl, DutchAvifauna, ANWB vogelgids van Europa (3e druk)

Op de plek waar de vogel vaak werd gezien was al een vogelaar aanwezig die de mogelijke Dwerguil in beeld had. Een snelle check van ons kon dit bevestiggen. Wederom dus binnen een paar minuten succes. Wat een bizarre dag was het geworden. Ook de Engelsmannen die achter ons aan waren gereden naar Lettele gingen helemaal uit hun dak. Logisch ook, gezien het feit dat ze op woensdagmiddag al waren gaan rijden om donderdag een paar uilen in Nederland te gaan checken.
De vogel liet zich perfect zien en ook van zeer dichtbij.

Nog een leuke bonus

Na deze snelle successen was er dus nog tijd over. Vraag was wat te doen. Uiteindelijk in overleg met de Engelsen bleven we in het bos, zij wilden nog graag wat spechten zien (die komen in dat bos volop voor) en dan met name de Zwarte Specht.

En we konden niet vermoeden dat we ook deze al binnen enkele minuten perfect in beeld hadden, mede door de hulp van de vogelaar die al ter plaatste was bij de Dwerguil. De Zwarte Specht liet zich ook perfect zien en dit leverde ook enkele mooie foto’s op.

Na in Lettele bij restaurant De Koerkamp warme chocolademelk met appeltaart te hebben genuttigd namen we afscheid van de Engelsen. Zij moesten zich haasten om de boot in Calais nog te halen.
Zelf gingen we op de terugweg nog even naar de Soesterduinen waar ik een slaapplek van Ransuilen wist te vinden. Hier troffen we verspreid over meerdere bomen nog zo’n 10 Ransuilen aan. Helaas zaten ze nogal verscholen waardoor het lastig was om hier nog goede foto’s van te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *